Echt aanwezig zijn, compleet aanwezig zijn, is het belangrijkste in mijn werk. En dat heb ik echt moeten leren. Ieder moment dat ik binnen stap bij een cliënt is een nieuw moment, los van de situatie waarin we de vorige keer afscheid hebben genomen. Het is mijn taak om al mijn voelsprieten uit te steken, en te weten wat er aan de hand is en wat er nodig is.

Bij een crisis is het stressniveau bij de persoon met autisme, schizofrenie, NAH en (complexe) PTSS enorm hoog. Dan is het mijn doel om een bepaalde rust te bereiken. Dat kan alleen door er volledig bij te zijn, met volle aandacht. Ernaast zitten, gewoon even wachten, geduld hebben… Dat werkt. Dan merkt je gedragsverandering. Pas wanneer de stress weg is, kan er geleerd worden.

Als ondernemer met eigen sportwinkels, was ik juist gewend om altijd te doen. Maar die vorm van ondernemerschap werkte niet meer voor mij en na de geboorte van mijn zoon (1999) besloot ik om mijn bedrijf te verkopen en een studie op mijn het gebied van therapie te gaan volgen. Tijdens mijn studie vond ik via het uitzendbureau een baan waarbij ik een jongere met Asperger moest begeleiden. Ik vond het leuk! En nadat ik een poos soortgelijk werk via een grotere organisatie had gedaan, zag ik kansen om voor mezelf te beginnen in 2006. Ik ben iemand die beweging nodig heeft: reizen, doen… Daarom bezoek ik mijn cliënten aan huis of instelling en ga mee naar activiteiten waarbij ze begeleiding nodig hebben.

Ik heb een klik met mensen met bovenstaande kenmerken, en dan vooral met volwassenen (vanaf 21 jaar). Inmiddels heb ik mijn therapie opleiding aangevuld met specifieke cursussen. Ik ben breed georiënteerd, weet van heel veel onderwerpen iets af. Om mij heen heb ik een netwerk van specialisten, die ik inschakelt of raadpleegt als dat nodig is.

Zelfreflectie is heel belangrijk voor mij. Met hun reacties leggen mijn cliënten de pijnpunten bloot bij andere mensen (dus ook bij mij!) en in onze maatschappij. En dan vind ik dat je daarmee aan de slag moet. We hebben allemaal dingen te leren.